Sunday, June 3, 2018

ಕಾಫೀ ವಿರಾಮ

ಐ ಟಿ ಕ್ಷೇತ್ರ ಆಗಲಿ, ನಾನ್ ಐ ಟಿ ಕ್ಷೇತ್ರ ಆಗಲಿ, ಎಲ್ಲ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳಿಗೂ ಒಬ್ಬರು ಬಾಸ್ ಅಂತ ಇರ್ತಾರೆ. ಅವರನ್ನ ಮ್ಯಾನೇಜರ್/ ಲೀಡ್/ ಸೂಪರ್ವೈಸರ್ ಅಥವಾ ಡೈರೆಕ್ಟರ್ ಅಂತ ಏನೋ ಒಂದು ಕರೀತಾರೆ. ಬಾಸ್ ಕೆಳಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ,  ಒಂದು ಅಥವಾ ಜಾಸ್ತಿ ತಂಡಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಅದನ್ನ ಟೀಮ್ ಅನಂತ ಕರೀತೀವಿ. ಟೀಮ್ ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡೋರೆಲ್ಲಾ ಆ ಟೀಮ್ ನ  ಟೀಮ್ ಮೆಂಬರ್ಸ್.

ಈ ಬಾಸ್ ಮತ್ತೆ ಟೀಮ್ ಮೆಂಬರ್ ಸಂಬಂಧ ಒಂದು ತರ ಅತ್ತೆ ಸೊಸೆ ಸಂಬಂಧ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ. ಇಬ್ಬರೂ ಎಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯವರಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವರ ತಪ್ಪು ಇವರಿಗೆ, ಇವರ ತಪ್ಪು ಅವರಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೋಚರಿಸುತ್ತೆ. ಕೆಲವರು ಎದುರಾ ಬದುರಾ ಜಗಳ ಮಾಡ್ಕೋತಿದ್ರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಸೌಮ್ಯವಾಗಿ ಮುಸುಕಿನ ಗುದ್ದಾಟ ಆಡ್ತಾನೋ, ಅಥವಾ ಶೀಥಲ ಸಮರಾನೋ ಮಾಡ್ತಾ ಇರ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲೋ ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಪರಸ್ಪರ ಚೆನ್ನಾಗಿರೋ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ - ಉದ್ಯೋಗಿ ಸಂಬಂಧಗಳೂ ಇರುತ್ತವೆ.

ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ, ಟೀಮ್ ಮೆಂಬರ್ಸ್ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಹೇಗಿರುತ್ತೆ ಅಂದ್ರೆ, ಬಾಸ್ ಯಾವಾಗಲೂ ನಮ್ಮ ತಪ್ಪು ಕಂಡು ಹಿಡಿಯುತ್ತಾರೆ. ತಪ್ಪು ಕಂಡು ಹಿಡಿದು, ಬೈತಾರೆ, ಇಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ಮೌಲ್ಯಮಾಪನದಲ್ಲಿ (ಅಪ್ಪ್ರೈಸಲ್)  ಮತ್ತು ಸಂಬಳ ಪರಿಷ್ಕರಣೆಯಲ್ಲಿ (ಸ್ಯಾಲರಿ ರಿವಿಶನ್)  ಅಲ್ಲಿ ತೊಂದರೆ ಮಾಡ್ತಾರೆ ಅನ್ನೋ ಭಾವ. ಹೀಗಾಗಿ, ಈ ಟೀಮ್ ಮೆಂಬರ್ಗಳು, ಬಾಸ್ ಇಂದ ಆದಷ್ಟು ತಮ್ಮ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನ ಮುಚ್ಚಿಡಕ್ಕೆ ನೋಡ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ತಾವು ಮಾಡಿದ ಒಳ್ಳೆ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರುವಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಹೀಗೆ ಅಂತಲ್ಲ.

ನನ್ನ ಹದಿಮೂರು ವರ್ಷದ ಅನುಭವದಲ್ಲಿ, ಸುಮಾರು ಮೂರು-ನಾಲ್ಕು ಕಂಪನಿ ಬದಲಾಯಿಸಿ ಆಗಿದೆ. ಕಂಪನಿ ಬದಲಾಯಿಸಕ್ಕೆ  ಕಾರಣಗಳು ಅನೇಕ. ನಾ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಘಟನೆ.

ದಿನಾ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳು ತಮ್ಮದೇ ಗುಂಪು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಊಟ, ಕಾಫೀ/ ಟೀ ಅಂತ ಕೆಫೆಟೇರಿಯಾಗೋ ಅಥವಾ ಹತ್ತಿರದ ದರ್ಶಿನಿಗೋ(ದರ್ಶಿನಿ ಸೌಭಾಗ್ಯ ಇದ್ದಾರೆ)  ಹೋಗ್ತಾರೆ. ನಾವು ಕೂಡ ಹಾಗೆ, ೩-೪ ಜನ ಗುಂಪುಗೂಡಿ ಊಟ, ಕಾಫಿ ಟೀ ಗೆ ಹೋಗ್ತಿದ್ವಿ. ಒಂದು ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ತುಂಬಾ ಕೆಲಸ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಗೆ ನಿಯೋಜಿಇಸಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಬಿಡುವು ಇರ್ತಾ ಇತ್ತು. ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಯಾವುದಾದರೂ ಹೊಸ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಓದುವುದು, ತರಬೇತಿ ಪಡೆಯುವುದು? ಹೀಗಾಗಿ, ನಾವು ಊಟದ ವಿರಾಮ, ಟೀ ಕಾಫಿ ವಿರಾಮ ಸ್ವಲ್ಪ ಉದ್ದ ಆಗಿತ್ತು. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಸುಮಾರು ಹನ್ನೊಂದಕ್ಕೆ ಕಾಫಿ ಗೆ ಹತ್ತಿರದ ದರ್ಶಿನಿ ಗೆ ಹೋಗೋದು, ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಊಟದ ನಂತರ ಲಘುವಾಗಿ ವಾಕಿಂಗ್ ಹೋಗೋದು, ಮತ್ತೆ ಸಂಜೆ ೪ಕ್ಕೆ ಕಾಫಿ, ಹೀಗೆ ಕಚೇರಿ ಜೀವನ ಆರಾಮಾಗಿ ನಡೆದಿತ್ತು ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ. 

ಈ ತರ ನಾವು ಆರಾಮವಾಗಿ ಸುತ್ತಾಡಕ್ಕೆ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ದಿನಾ ನಾವು ಹೊರಗೆ ಹೋಗೋವಾಗ ಇಲ್ಲ ಬರೋವಾಗ ನಮ್ಮ ಬಾಸ್ ದಾರಿಯಲ್ಲೋ, ದರ್ಶಿನಿಯಲ್ಲೋ ಸಿಗಬೇಕೇ?
ನಾವು ಮೊದಮೊದಲು ಗುಡ್ ಮಾರ್ನಿಂಗ್/ಗುಡ್ ಇವಿನಿಂಗ್ ಹೇಳಿ, ಅವರೂ ಕಾಫೀ ಗ ಅಂತೆಲ್ಲ ಕೇಳಿ ಹೋಗೋರು. ದಿನಕ್ಕೆ ಅವರು ಮೂರು ಮೂರು ಸರ್ತಿ ಹೊರಗಡೆ ಭೇಟಿ ಆಗಕ್ಕೆ ಶುರು ಆದಾಗ, ನನ್ನ ಸಹುದ್ಯೋಗಿಗಳಿಗೆ ಅಳುಕು ಕಾಡಕ್ಕೆ ಶುರು ಆಯಿತು. ಅವರೆಲ್ಲ, "ಬಾಸ್ ಸಿಕ್ರೆ ಏನು ಅನ್ಕೋತಾರೆ, ನಾವು ಬರೀ ಹೊರಗೆ ಸುತ್ತುತಾ ಇದೀವಿ ಅನ್ಕೋತಾರೆ. ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಿಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಳಲ್ವ" ಅಂತ ಒಬ್ಬರೆಂದರೆ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರು, "ಕೆಲಸ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆ ಅಲ್ವ, ಯಾಕೆ ಭಯ". ಆದರೂ ಕೆಲವರಿಗೆ ಮನಸ್ಸು ಬರದೇ, ಸಮಯ ಬದಲಾಯಿಸೋಣ ಅಂದುಕೊಂಡು ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಮಯಕ್ಕಿಂದ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ  ಮಾಡ್ಕೊಂಡ್ವಿ. ನಮ್ಮ ದುರಾದೃಷ್ಟಕ್ಕೆ  ಅದೂ ವರ್ಕ್ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಕಾರಣಾಂತರದಿಂದ, ನಮ್ಮ ಬಾಸ್ ಸಹ ಸಮಯ ಬದಲಾಯಿಸಿದ್ರೋ ಅಥವಾ ಅವರೂ ಹೊರಗಡೆ ತುಂಬಾ ಹೊತ್ತು (ಕೆಲಸ ಇಲ್ಲದೆ) ಸಮಯ ಕಳೀತಾ ಇದ್ರೋ,  ಮತ್ತೆ ನಾವು ದಾರಿಯಲ್ಲೋ, ದರ್ಶಿನಿಯಲ್ಲೋ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಭೇಟಿ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ವಿ. ನಾವು ದಾರಿ ಬದಲಾಯಿಸಿದ್ವಿ. ಅದು ಪ್ರಯೋಜನ ಅಗ್ಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಬಾಸ್ ಜೊತೆ ಹೋಗೋ ಬೇರೆ ಒಬ್ಬರು ಆ ದಾರೀಲಿ ಸಿಗ್ತಾ ಇದ್ರು.
ಎಲ್ಲರಿಗೂ, ಯಾಕೋ ಇದು ನಮ್ಮನ್ನ ತೊಂದರೆಗೆ  ಸಿಕ್ಕಿ ಹಾಕಿಸುತ್ತೆ ಅನ್ನೋ ಭಾವನೆ ಕಾಡಕ್ಕೆ ಶುರು ಆಯಿತು.
ಹೀಗೆ ಒಂದಿನ ನಾವೆಲ್ಲಾ ಮಾತಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಕಾಫೀ ಕುಡಿದು, ಕಚೇರಿ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತೋ ಸಮಯಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಬಾಸ್ ಎದಿರಾದರು.
ನಾವೆಲ್ಲಾ, ಗುಡ್ ಮಾರ್ನಿಂಗ್ ಹೇಳಿದ್ವಿ. ನಮ್ಮ ಬಾಸ್, " ಏನ್ ಅನಿತಾ , ಕಾಫೀ ಆಯಿತಾ? " ಅಂದ್ರು.
ನಾನು, " ಹೂ ಸಾರ್. ನೀವು ಈಗ ಹೊರಟಿರ?" ಅಂದೆ. ಅವರು, " ಹೌದು ಅನಿತಾ.. ಮತ್ತೆ ಏನ್ ಈ ನಡುವೆ ಬರೀ ಕಚೇರಿ ಇಂದ ಹೊರಗೆ ಇರ್ತೀರಲ್ಲ ಯಾವಾಗ್ಲೂ?" ಅಂದ್ರು
ನಾನು ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿ ಉತ್ತರಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಮೊದಲೇ, ನನ್ನ ಬಾಯಿ, " ಸಾರ್, ನೀವು ಯಾವಾಗಲೂ ಹೊರಗಡೆನೆ ಸಿಗ್ತಾ ಇದೀರಲ್ಲ!" ಅಂದು ಬಿಡೋದೇ!!

ಎಲ್ಲ ಹೆಹೆಹೆ ಅಂತ ನಕ್ಕರು. ನಾನು, ಮುಂದೆ ನಂಗೆ ಏನು ಕಾದಿದೆಯೋ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಒಳಗೆ
ನಡೆದೆ.


1 comment:

ಒಂದು ಪ್ರೇಮ ಕವಿತೆ

ನಾ ನಿನ್ನ  ಅರಸದೆ, ಬಯಸದೆ  ನೀ ನನ್ನ  ಅರಸದೆ, ಬಯಸದೆ  ವಿಧಿಯು ನಮ್ಮ  ಕೂಡಿಸಿರೆ ನಮ್ಮೀ ನಿತ್ಯ ಮಿಲನ  ಸುದೀರ್ಘ ಪಯಣ   ಹಾಕಿದೆ ಬುನಾದಿ  ನನ್ನ ಬದುಕಿಗೆ  ನನ್ನ ಮನದಲಿ...